søndag, september 17, 2017

Grisefest i 2017



Hugsa du i fjor? Då eg tok med meg kaffikoppen bort i
grisehagen og hadde ei lita stund der? Det var jommen meg
moro og det vart mange tøffe bilete ut av det! Så eg måtte
finne på noko i år også! Har grubla i nokre veker no på kva
i all verda eg skulle finne på i år. Det måtte vere noko enkelt i 
år også, men noko skikkeleg gøyalt. Så plutseleg kom eg på det. 
Grisane elskar jo bananene sine! 


Så då måtte dei få si heilt eiga kake, laga av, ja, banan!
Og det vart egg, bittelitt sukker, tre svære godt modne bananer, litt mjøl,
litt bakepulver og litt smør/rapsolje. Pynta med godt vispa krem, banan
sjølvsagt, og tørka aprikosar. Og på eit ikkje-knusbart fat sjølvsagt!


Eg lurte bonden med som fotograf, det er jo tross alt berre ein
gong i året eg ber om dette. Og han trykka i veg på kameraet. 
Kjolen vart nøye utvalt, ein kjole som kunne tåle litt skit og
som allikevel er råkul, som denne som eg kjøpte på loppis
på Koster i sommar. Linser tok eg på, eg har ikkje brukt anna 
enn briller i over to månader no, sminke tok eg jommen meg på
også, jøye meg. 


Og som i fjor, steike kjekt! 


Hadde ikkje akkurat planlagt dette, så det vart til
at eg serverte grisane kake frå ein kakespade!




Grisane storkosa seg, tenk å få servert kake med krem rett i munnen!






Skjønnheten lot vente på seg, ho er av og til litt treig, ligg og snorkar
vidare mens dei andre har gått ut. Så plutseleg kom ho springande
då ho skjønte det var noko på gong. Og vart sjølvsagt høgt
prioritert i kakekøen!



Ein nydeleg kveld i grisehagen.


Ein liten augneblink med kjærleik. 


Siste restar på veg ned og smiskande grisar her og der! 


 Tomt, tomt, tomt.. Og grisane leita rundt etter eventuelle
restar som kunne ha falt ned på bakken. Skjønar dei godt, 
ei god kake er verdt mykje! 
Nei, dette var herleg. Og eg kjente gleden kribla i kroppen. 
Kva blir det så til neste år??


Heklagris


Tenkte eg skulle vise ho her! Ei søt grisejente. 
I sommar fekk eg eit nytt tantebarn, ei jente. 
Har tidlegare hekla nokre tøffe apekattar, men sidan
det rundt her er fullt av grisar, ikkje apekattar, så
prøvde eg meg like godt på det. Eg tok fyrst utongspunkt
i apekattkroppen, deretter vart det frihekling vidare. 


Og ein rosa gris kan ikkje berre vere rosa. Så kjedeleg det er!
Så ho fekk sjølvsagt noko knallgult, som alle grisejenter burde
ha. Grisen ville nok ikkje teke så lang tid å hekle, men eg putla
på med den ganske lenge, så eigentleg ganske stolt over at
den vart ferdig! 


Det var viktig at grisane godkjente form og farge og slikt
før eg sendte ho avgårde til austlandet. 


Krølla hale fekk ho også. Og lange augevipper. Og utståande
øyre. Og sjarmerande smil. Godgris! 

torsdag, september 14, 2017

Dyra på tunet



Det har jommen meg dukka opp nokre nye dyr her på tunet i vår/sommar. 
Jo meir dyr, jo meir liv og glede her spør du meg. Eit hus utan dyr eller
eit tun utan dyr hadde vore svært så tomt for meg. 
Så sjølv om det er litt vel mykje action her innimellom og alle
uffar seg litt så hadde det ikkje vore det same utan!
Frøkenpus veks, ho nærmar seg nok seks månader no. Byrjar å gå
frå kattungepreg i ansiktet til vaksenpuspreg. Har byrja å henge ute
om nettene og ligg gjerne strak på sofaen om dagen. 


Både morgon og kveld er det full fart i Frøken. Morgonar er det
full leik mellom Buster, Mille og Frøken. Der Frøken kanskje er
den ivrigaste. Buster melder seg ut etterkvart og Mille heng med
ei stund til. Har vore litt utfordringar i forhold til maten deira,
Buster vil gjerne har enten kattemat eller Mille sin mat, 
og Frøken tek gjerne Mille sin og Mille plukkar gjerne både
frå Buster og kattane sin mat. Så dette er og blir mi oppgåve der
eg må passe på som ein hauk. Elles har forholdet mellom
Frensur og Frøken vore svingande. Frensuren vart litt sur og hissig 
når Mille kom i hus og er det framleis innimellom. Men har
funne meir roen i huset. Han heng litt i nærleiken av
Frøken når dei er ute, men inne er han sjefen og vil helst vere
åleine. Snodige dyr gitt. 


Mille har me blitt glad i! Ho er alltid i farten og likar
godt selskapet av andre dyr. Ei stund var ho også med ned
til grisane, men etter at ho kom borti strømgjerdet (!) så
vert ho ikkje frivillig med der lenger. Forståeleg nok. 


Litt uvant å ha ein hund som stadig er leiken og sit med ballen
framfor oss i sofaen. Busteren har vore lite av det, kanskje litt meir
leiken då eg fekk han. Så det vert ein del leik og tull her. 
Særleg på tur er ho tullete etter pinnar og elskar å springe når
eg kastar dei. 


Bær er ho glad i og. Rips har ho ikkje ete, men bringebær, blåbær
og bjørnebær er reine snopet! 


Og ein liten bit igjen til meg ja. 


Kyllingane er snart fire veker no og har byrja å 
få skikkeleg fjørprakt! Det vert seks heilt ulike
høns og per i dag kan det nesten sjå ut som at det 
vert fire hanar og to høner. Tyyypisk.


Hanekyllingane får nemleg tidleg større kam enn hønekyllingane.
Men eg kan ta feil, og eg håpar no på det! 


Magnussen ja. Som me har på lån. 
Det er noko av det mest snodige eg har sett. 
Han er særs glad i meg, matmor, og går gjerne
etter meg rundt om kring. Eller spring, ja, han
gjer faktisk det. Særleg om han trur eg har noko
godt. Han hoppar likegodt oppå fyrste trappesteget
og står og masar etter mat, logrande med stjerten. 
Men i går kom han like godt heile vegen opp på trappa
og traska like godt rett inn. Dette minner meg
om ein viss hane som heitte Inge, nokon som hugsar
han? Han som var i avisa. Tihi. 


Nei, eg har ikkje høns og ender gåande inne i huset,
han fekk fint komme seg ut att og vart servert litt
brød i staden for. 


Grisane veks til og er meir og meir fart i. 
Tek meg som regel litt tid med dei når eg er
nede med litt mat. Kjeledress er no heilt obligatorisk
og ein vask av ansiktet etterpå likeeins. 


Grisen Skjønnheten er rett og slett ein snill og god
gris. Som kjem og kosar, vandrar litt, kjem attende og skal ha
meir kos og heng litt rundt meg. Her har eg funne meg ei
god varm Skjønnhetsrompe som eg kvilar hovudet på.
Slik kan ein også gjere i ein grisehage! 


Som sagt er det meir og meir fart i dei. Dei vil gjerne
smake/bite på det meste og eg må passe litt på. 
Det er ikkje noko vondt i det, det er berre deira
nysgjerrigheit. Så hin dagen hadde eg ein heil gjeng
rundt meg inni skuret, det regna ute så då hang
dei innandørs. Og på eit blunk beit ein gris meg lett
på armen og mens eg var oppteke av det så tok
ein annan og tok eit godt glefs på låret mitt. Steike
marja det var vondt det! Eg hadde på meg både
tights og kjeledress så det vart ingen sår, men
eit kraftig blåmerke som varte i over ei veke kom 
på plass etter ei stund. Og igjen, dette er ikkje til advarsel,
dei er ikkje farlege, men ein må passe litt på! 
Og eg stoppar ikkje kosen med dei for den del. 


Det nærmar seg slakt om ei stund, dei skal til
slakt i løpet av denne månaden. Det vert no litt
rart denne gongen også, men slik er det, dei er ikkje
berre kosegrisar, dei er mat, og dei har hatt det
så godt dei berre kan i livet sitt ute. Og godt er det! 


Heimalaga tomatsaus


I år som i fjor har eg squash i drivhuset. Gule vel å merke. Dei byrjar å kome no
og dei treng eigentleg ikkje å vekse seg så veldig store (som i fjor) før
eg haustar dei inn. Tomatene er det så som så med, dei kjem to-tre modne om
gongen og går som regel rett i munnen. Paprika går også treigt, veeldig treigt,
men denne her var endeleg moden! Og sukkerertene er litt på hell. 
Og i år som i fjor tenker eg å samle ein del grønsaker for å lage tomatsaus.
Jepp, tomatsaus av grønsaker. Eller ein slags raudleg grønsakssaus om du vil.
Eg lagar heller ein stor porsjon og grys ned i boksar/glas.


Det viktigaste å ha i sausen er sjølvsagt tomat og løk. Her bestem ein 
eigentleg sjølv etter kva ein har og likar. Ein super måte å lure i ein
del grønt om ungar i huset ikkje er så glad i det. 
Det kjem ikkje ei eksakt oppskrift her, men ei generell oppskrift
som du kan følge og prøve deg fram med!
Fyrst av alt delte eg ein stoor aubergine i skiver, dryssa salt på og 
lot vatnet trekke ut. Tørka så vekk vatn og salt, la skivene på eit
bakepapir, helte på litt god olivenolje og salt/pepar og sette det i ovnen
på 200 grader. Paprikaen fekk også bli med. Når den byrja å få litt farge
kjørte eg på med litt grillelement slik at dei vart enda mørkare.

I gryta byrja eg med å surre 4-5 halvstore laukar (grove bitar) frå hagen.
 Og alle (heile)fedd frå ein heil kvitlauk. Eg nytta klarna smør 
samt littegrann olivenolje. Delte så opp squash i små terningar og surra dei saman
med lauken. Sukkerertene, delt i bitar, kom også oppi. Og til slutt hermetisert
paprika som eg er så glad i, ca 3-4 endar, skjært i bitar. Dette fekk surre
ei stund. 


Fargerikt og flott! 


I ei djup steikepanna hadde eg ca 1,5-2 kilo med tomater, slike som eg kjøper
på torget og er så gode. Delt grovt i båtar. Surra det ei stund i klarna smør. Etterkvart
som dei slapp litt veske hadde eg oppi ein del isbitar av kraft som eg har laga. 
Ein kan også ha oppi ein buljongterning med litt vatn eventuelt. 
Eg dryssa over ca ei spiseskei med sukker (gjerne brunt), godt salt og pepar. 
Her kan ein også nytte det krydderet/urtene ein vil ha. 
Lot den putre litt på plata. 


Slik såg aubergine og paprika ut. Dei fekk kjøle seg litt ned før
eg delte dei grovt opp og hadde dei saman med tomatene oppi
gryta. 


Gryta fekk så koke og putre og kose seg i 10-15 minutt på låg varme. 


Til slutt mosa eg den jevn og fin med stavmiksar. 


Ein del av sausen tok eg oppi ei panne, tilsette noko av den
hakka auberginen og paprikaen, samt noko hermetisk paprika. 
Og tilsette nykokt pasta. Voilà! 
Resten av sausen vart sjølvsagt kjølt ned før eg delte den
oppi porsjonar der ein porsjon er ein tynn pizza, to porsjonar
er middag med pasta, tre-fire porsjonar er ein lasagne.
 Denne sausen er mild og fin på smak, ikkje 
så skarp og syrleg som ein rein tomatsaus er. For å mildne den enda
meir kan ein eventuelt tilsette litt fløyte også. 

tirsdag, september 05, 2017

Takksam og fjellglede


Av og til er me ikkje takksam over kva me har før me
manglar det. Slik har det vore med meg og fjellet i sommar. 
For nokre år sidan var fjellet veldig viktig og toppturar
(vel, ikkje såå høge toppar her i området) var beste turmålet. 
Det siste året har det blitt fjellturar men i mindre grad og mindre
høgdemeter. I sommar, etter Koster og augebetennelse og ditt og datt 
og dårleg form bestemte eg meg for å trene meg opp.
 Og køyrte opp til vindparken(vindmøllparken i Fitjarfjellet) 
og gjekk i veg oppover ein liten tur. Kjente det var godt men veldig tungt. 
Resten av den dagen og heile dagen etterpå låg eg strak. 
Det var ei skikkeleg tung oppleving, at kroppen ikkje ville adlyde mi
fjellglede. Etter det tok eg det mykje rolegare og som regel berre rolege 
turar bortover. Og fjellet vart som ei lita sorgkjensle, men det venta 
på meg. 


Men det er ei stund sidan no og eg har nett starta med fjellvandring att.
Det vil seie, ikkje toppturar og heller ikkje lange turar. Men tre minutt
å køyre frå huset her ligg Dalshaugane, og der kan ein gå
innover, bittelitt opp, og så openberrar seg det reine fjellheimen.
Og det er alt eg treng. Litt ulendt terreng, fjellstillheit, nydelege fargar,
nydelege lukter og to utruleg lukkelege hundar. Får eg sol også
og kanskje mulegheit til å gå med t-skjorte, jo då er eg frelst den
dagen. 


 Er ikkje mykje folk her heller og det er også deilig. 


Lukta av røsslyng altså. Og synet. 


Joggesko som garantert vert våte og enda meir slitte.
Hundar som garantert vert skitne.
Men alle er glade.


Kjenner meg nesten som inne i fjellheimen, inne på ei vidde. 
Treng ikkje meir enn dette. Eg går inn her, kanskje bittelitt lenger,
set meg ned og lar hundar lukte rundt, eg nyt stillheit og ro, og så
snur me og går attende. 


Mille har overraska gitt. Eg trudde ikkje ho var noko badeguri, det er 
ho vel eigentleg ikkje, men djupe dammar fascinerer ho grundig. 
Ho går uti og kikkar og grev med potane og kosar seg. 


Mille er sjølvsagt med på #yogaeverydamnday og tek sine faste øvingar
i graset. Busteren er best på "hunden"/"downward dog"-stillinga. 


Yogautfordringar lurar meg til å prøve ut noko yoga på turen også.


Og dei siste dagane har eg avslutta turen med eit bad. Ei perfekt 
avslutning på ein roleg og fin tur. Det er kaldt å gå uti vatnet, vel,
kaldt er diskutabelt, eg ville sagt at det ikkje er så kaldt no, samanlikna 
med haust- og vinterbad, men eg veit fleire andre ville synast det er kaldt. 
Så då seier eg det er kaldt. Det kjøler ned kroppen litt og jo kaldare
det er, jo meir kjøler kroppen seg ned, jo meir varme spreier seg
i kroppen i etterkant og herlege endorfiner flaksar rundt i blodet. 
Og ein kjenner seg ny og glad og frisk og roleg. 
Så attende til start. Eg er takksam for fjellet. For at kroppen min
kan gå og bevege på seg. For at eg kan trene opp kroppen min
og den bærer meg rundt kvar einaste dag. Og for at den gir beskjed
når den treng si kvile. For det er ikkje sjølvsagt, og all respekt og 
gode tankar til dei der ute som ikkje har samme mulegheit.