søndag, februar 26, 2017

Nøtt-i-lisj-i-øss


Eg har fått meg ein ny favorittserie på TV. Sjølvsagt svensk og sjølvsagt
handlar den også om mat. Mandelmanns gård. Ein serie om ein herleg mann
 og ei herleg dame som flytta frå storbyen til ein gard for tjue år sidan og lev
der i pakt med årstidene, med naturen, med innhausting og dyrking og dyr og
glede. Som eg kunne ha levd sjølv i draumen. Dei dyrkar alt økologisk og prøver
å nytte alt på ulike måtar. Me får følge dei 
gjennom årstidene med alle deira store og små prosjekt. 
Serien går på svensk tv4 på torsdagar for dei som
er nysgjerrige! På garden sin har dei hasseltre men også valnøttre og
mandeltre! Og her er ei oppskrift på kva dei til dømes bruker sine
innhausta hasselnøtter til. Ein herleg nøttekrem, langt frå nugatti og nutella
heldigvis, og skikkeleg sterk nøttesmak! Ikkje så fælt usunn er den heller.


Eit glas nøttekrempålegg

2 dl hasselnøtter
50 g sjokolade 70% kakao
2 ss honning
ei klype salt
litt rapsolje

Rist nøttene på 175 grader i åtte minutt. Ta dei ut og gni av mest muleg
skal i eit kjøkenhandkle. Kjør nøttene i ein foodprossesor til ei jamn masse. 
Ha på sjokolade i bitar og kjør jevnt igjen. Sjokoladen vil no smelte. 
Ta så på salt og honning og kjør litt til. Til slutt har du i litt olje slik at
kremen vert mjuk. Ha på glas og oppbevar i kjøleskapet. Nyt på brødskiva
eller rett og slett frå ei spiseskei!


For fleire oppskrifter frå Mandelmann sjå HER

Ut på tur med kamera på lur



Det vert til tider ein del dyrebilete på denne bloggen. Fordi fine dyr er ein 
 viktig del av mitt liv. Og akkurat no er eg så fascinert av desse angusane eg. 
Så utruleg flotte dyr. Både kalvar og kyr, nysgjerrige fjorårskalvar og kraftige
oksar. Kalvane held seg litt på avstand og er ikkje så lett å få teke bilete av
alltid. Denne gongen på tur hadde eg med Buster og då var dei i alle
fall på avstand, men fjorårskalvane syns dette var svært interessant og 
kom så nære at eg vart sleika i ansiktet. 



Så svarte at det glir inn i blått eller grønt. 


Ei kolsvart ku i solnedgong. 


Så nydeleg med sola på veg ned og det lette lyset som 
kjem innover beitet. 


Nysgjerrige ungdomar. 


Og ei tunge i aktivitet! 


Svart i blått. Fine dyr. 

torsdag, februar 23, 2017

Ei lita musehistorie


Eg legg dette innlegget inn i kategorien "Fine dyr" eg. For det
er jo det, mus altså. Eg og Marianne hadde oss ei spennande
musehelg me. For etter at eg har flytta ut frå gamlahuset så har
musa funne sin heim. Joda, det har vore mus der før også, den
klarar å kome seg inn. Men no merka den vel at den var heilt 
åleine og den hadde klart å bite seg igjennom ein vegg inni
eit kneskap/bod og kom seg ut gjennom døra der. Ho har, som
sagt tidlegare, ete opp julepynt (hekladukar avstiva med sukkerlake)
og har farta rundt om og lagt frå seg små muselortar som 
bevismateriale. Kjøkenet, som har hatt lukka dører, har
ho ikkje nådd inn til. Men då me surra litt rundt på kammerset så
hoppa det plutseleg ei mus over hånda mi og eg hoppa til, Marianne
hoppa opp på ein stol på kjøkenet og det vart ein ganske så intenst
morosam seanse. Og så var jakta i gong. Den vesle musa hadde nok
lagt seg til rette for familieauke i ei skål med fyrstikker som ho
hadde "kvista" opp til ei flott seng. Eg jakta rundt og rundt etter
musa Og til slutt fekk eg tatt ho. Og me kikka trist og forskrekka på
ho i boksen og måtte sjølvsagt ta eit bilete og to. 
For til tross for at ho er husskadeleg så var ho jo så utruleg skjønn! 
Søt som ei tam mus, som ein hamster, som ei kanin. Så søt å kikke på. 
Og vips så hadde ho hoppa ut av boksen og gøymd seg. 


Eit morosamt bilete, til advarsel. Aldri gjer dette heime 
(ta av loket altså) !!


 Men Marianne var lur. Ho la ut ein liten brødbit av surdeigsbrød
av ypperste kvalitet, sjølvsagt med ekte setersmør på. Og då ho
meinte musa også kanskje ville bli tørst så sette ho også ut
eit lite glas med fersk kumjølk frå flotte Fitjarkyr. 
Kunne musa be om noko betre? Neppe. 
Så var me stadig inne på kammerset og kikka. Såg på
eventuelle rømningsmulegheitar for musa og kryssa fingrar
og tær for at ho ville finne vegen attende til køya si. 
Og rett før leggetid, eit døger etterpå, kikka Marianne inn ein siste gong
og observerte musa på golvet. Så var kampen i gong på ny. 
Eg i nattkjole med våpen i form av ein tom boks i handa - igjen. 
Og etter nokre rundar og flytting av frysen i hytt og pine så
klarte eg å ta ho til slutt! Fin og søt denne gongen også. Men vegen
var no kort til musehimmelen, der ho er den dag i dag. 
Og med det, kjære dykk andre mus i gamlahuset, neste gong 
er det dykk som er i fare!!


Brødkunst


Eit anna prosjekt for helga var brødbaking og snitting. Rett og slett
surdeigskunst eller brødkunst. Jommen kan ein ha det kjekt med brød,
surdeigsnerd eller ikkje. Eg fekk ekte snittekniv av Marianne frå Toten
til jul og har trent meg litt om litt på korrekt snitting. Dette er skikkeleg
gøy! Dette brødet her med valnøtter og tranebær sprakk skikkeleg opp
i snittet. Og det vart eit sabla godt brød! 




Og det kjekke med gode surdeigsbrød er at ein kan få store flotte
hol i brødskivene. Det har altså heva seg godt før og under steikninga. 
Det er stas å få til! Men ingen krise om ein ikkje får det til, brødet smakar 
godt uansett. 


Ser ikkje dette godt ut? Det vert så fint med snitting! Grunnen til 
at ein snittar brød er for å kunne kontrollere korleis ein vil at brødet sprekk opp, 
for det gjer det gjerne under steiking. Og med det så kan ein prøve seg på
ulike mønster, frå eit kryss til ein firkant og til bladmønster og blomemønster. 
Det krev gjerne litt trening og ein må ha ein veldig skarp kniv, helst like
skarpt som eit barberblad. Og legge kniven litt skeivt i det ein skjærer lett
ned i brødet. Det er også viktig å gjere dette rett før du tek brødet inn i ovnen. 



Har du enda ikkje prøvd deg på surdeigsbaking men er glad i å bake brød? 
Dette er skikkeleg gøy altså! Og enkelt! Og sjølvsagt godt! 

Ei helg på Eskeland


I minivinterferiemodus tok eg og Marianne frå Toten ei helg på Eskeland
med desse stikkorda i baggasjen; kos, loppis, tur, kaffi, bakst og mozzarella. 
Er ikkje ofte eg har vore innom huset så det var godt å kome attende,
fyre opp og varme opp skrotten av eit gamalt hus.
Ute bløma snøklokker og klosterklokker og langs med vegen var dei
gamle påskeliljene på veg opp. 


 På Eskeland er det ingenting som er så godt som å ta turen ut 
om morgonen, når det lysnar og sola er på veg opp. Det er så stille
og så skjørt. Sjå vindauga lyse opp huset. 




Utsikt frå nabogarden, øvre Eskeland, eller Engevik som me alltid 
har kalla det. Fantastisk flott å sjå utover. Sjå Borgundøy ligge som
ein hatt ute i sjøen. 




Vêrhanen i solskin. Synd eg ikkje får sjå den kvar dag, ein fin
skatt det der! 


Opne vindauge på kjøkenet og la den friske lufta sive inn til
kaffikoppen. 


Loppis var eit prosjekt for helga. Og me hadde oss nokre turar både til Sveio
og til Bømlo for å tråle bruktbutikkar. Eg fann denne gamle lampen her,
ein skikkeleg skatt. Den kom seg rett opp på veggen i den mørke kroken
over sofaen. Og fekk selskap av bilete i grønt og blått. 


Far sine pressa blomar. Heng på ein vegg der dei ikkje sol på seg. 


Dei fine tallerknane som pryda veggen før er no på
veggen på Sæterbø. Så då var det fritt fram for å leite opp
nye fine tallerknar til veggen i stova. Og eg fann nokre skikkeleg
fine nokre, den finaste er nok den i midten i blått. Ein "jultallrik" frå
1974 frå Gustavberg, i begrensa opplag. Heilt som ny. 


Vakkert i blått. Tallerknar og andre runde former gjer seg godt på veggen
syns eg! 

søndag, februar 12, 2017

Frøken lampegal


Eg har tidlegare laga to lampar av gamle mjølkesiler. Ei som heng
på kjøkenet på Eskeland og ei som heng over spisebordet på Sæterbø. 
Men i bakhovudet har eg gått med ein idè om å lage lampe av saftsil!
Og no når det nye spisebordet kom på plass så var det jo absolutt på 
tide med ein lampe til over bordet og då var det å finne fram
spiker og hammar. 
Den vart skikkeleg kul! Eg diggar jo aluminium og eg diggar redesign
og gjenbruk. 
Så no er det tøft i stova! 






God og lys søndag frå Sæterbø og saftsila! 

fredag, februar 10, 2017

Kalvespionasje II



Eg må berre dele nokre bilete til. 
Fordi det har vore ei klår og fin veke. 
Det har vore kaldt og det har vore sol.
Og det har ikkje vore flust av det denne vinteren.
Min favorittaktivitet i det siste har vore å kle meg godt,
ta turen ut med kamera med makrolinse. 
Enten stå utanfor gjerdet eller lure meg inn. 
Vente til at dei kanskje aksepterer meg og kjenne
at det er godt. Å vere ein av dei. 
Fyrst nysgjerrige blikk og øyrer i røyrsle. 
Og så putlar dei på vidare med det dei 
heldt på med. Og kva held dei på med? 
Dei beitar og kikkar, steller kvarandre, helsar
på kvarandre. Står og går. Eit så roleg liv. 


Og så står eg der, eller sit på bakken. Kjenner lukta
av frosen jord under meg. Og ser sola går ned og 
mørket byrjar å lure. Og eg tek bilete og kosar meg. 
I roen som berre kan vere her. 


I dag fekk to kalvar servert sin middag framfor meg. Mens mødrene 
kikka og lurte på meg. Og så spankulerte dei rundt litt
etterpå. Kalvane med mjølkebart. Sjarmerande og herleg. 


Og hin dagen. Ein skikkeleg fint augeblink. 
Mor og årets kalv. Og så kom fjorårets kalv. 
Like viktig som den nye. Fekk sin dose kos og
stell den også. Ein liten familie. 
Og slikt er sjeldan å sjå tenker eg. 
Så heldig eg var. 





Så godt å ha dyr rundt seg. Til og med når eg ikkje
kan gå bort å kose med dei ein gong. Dei er så flotte desse
angusane. Så svarte og staselege. Og på mine turar,
etter å ha teke nokre bilete, og etterkvart kjenne at
rompa frys til is, eller fingrane byrjar å bli stive, så
vender eg nasa heimover. Og har hatt ei fin oppleving
og fine bilete å sjå på etterpå. 
God helg! 


søndag, februar 05, 2017

Kalvespionasje


På denne tida her ventar fleire anguskyr kalvar. Og sjølv
om eg fekk kome nært på kyra i fjor sommar så har dei gått
mykje for seg sjølv i haust og vinter slik at dei er litt 
redde for andre enn traktor med silo og bonden sjølv. 
Ikkje lett er det å snike seg innpå heller, og det skal ein også
vere forsiktig med, særleg med kyr som har fått kalv. 
Men i dag kunne me sjå ein kalv som sprang rundt om kring
på beite, heime frå middagsbordet. Og eg sprang ut med kamera
rundt halsen og haldt meg på den andre sida av det høge 
gjerdet. 


Eg er usikker på kor mange kalvar det har kome no, men det har blitt nokre
få i løpet av dei siste vekene. Denne kalven her, som etter å ha sprunge sine
rundar må slukke tørsten, er nok ein av dei første som er fødde. 


Det er fascinerande å sjå korleis andre kyr må bort og lukte på han mens han
står der og drikk. Dei er nyfikne desse kyra og dei held i lag i flokken og passar
på kvarandre. Når ein kalv har kome til verda så kan ein gjerne høyre
mykje rauting nede på beitet også. Siste nytt spres rundt kanskje. 


Kolsvarte dyr som nesten vert blå i ettermiddagslyset. 


Mødrene likar ikkje at kalvane spring rundt og ikkje alltid
er nær dei. Og at dei ikkje kjem med ein gong dei ropar på
dei. Som mødre flest kanskje. 


Ein fin-fin krabat. Svart som natta og blank i den våte
pelsen. 


Ein liten runde til før mor kallar på meg. 


Eg kom til slutt også over denne kalven. Den har eg ikkje sett før. Me
har frå før av ein brun fjorårskalv, det har blanda seg inn ei anna
rase tidlegare. Så nokre kalvar vert brune og er då eigentleg ikkje 100%
reinrasa angus trur eg. Denne mora tok kalven med seg ganske raskt 
innover i skogen. Spennande tid dette her! Og tenk at dei kalvar ute på
vintersdagen og kalven ligg ute med mor og klarar seg berre fint! Det er flott det!