onsdag, november 30, 2016

Lenge leve galskapen: i interiøret!


Det er siste dag i november. Eg har budd i huset på Sæterbø i fire månader no,
sakte men sikkert budd meg inn. Og er i den prosessen enda. For meg handlar 
det å bu meg inn om å bli kjend og bli trygg, setje mitt preg på huset, ikkje minst. 
Så sjølv om eg berre mala veggane i stova kvite, som ikkje er noko særleg
overraskande farge gitt, så hjalp det veldig på interiørkjensla her! Eg fekk eit
kvitt lerret til å møblere. Og ting byrja å passe meir inn. Så då har eg i det siste
prioritert stova og småputling med interiøret. Difor kjem no smågalskapen, i 
små drypp. 
Jau, kva gjer eg her? Har vore ute og henta med meg nokre gevir frå løa. 
Det siste geviret var ferskt frå i haust og låg ute. Eg prøvde meg på å koke
dei kvite gitt, men ny erfaring for meg viste at det var ikkje berre berre. 
Jommen tek det plass med eit gevir i ei panne. Har ein no stor nok panne
for det? Fælt lukta det også. Dette gjer eg ikkje att! Gevira vart heller
skrubba med såpe og vatn ute og lagt til tørk på eit handkle ute i gongen.
Då fekk eg ein særs lukkeleg hund! Han likar seg best oppe i senga si på hobby-
rommet mitt der han slappar av store deler av døgeret. Men no måtte han
gå forbi desse lekkerbiskenane kvar gong han skulle opp og ned. Og MÅTTE
berre stoppe og prøve seg. Det forsvann litt av den eine hovudskallen 
for å seie det slik. Men han lausna det heldigvis berre, fekk ikkje knaska
det i seg!


Eg likar gevir eg. Kanskje fordi eg ikkje har hatt så mykje av det. For meg
er det eksotisk! Men eg måå berre leike meg litt også. Det eine geviret fekk seg 
litt av min sjølvblanda grønmaling. Og vart litt annleis og morosamt. 


For ein del år sidan ville eg ha vore oppteke av symmetri og at ting skulle
matche. No er det mykje kjekkare å gjere litt omvendt. Noko som guten
i huset til dømes reagerte på. Kvifor er berre ein hovudskalle malt? Kvifor
er det berre gevir og ikkje skalle til venstre? Gøy! Den i midten er frå i 
haust, ein trettentaggar som bonden stolt skaut borte på bakken her. 
Den til høgre er av eldre dato og den til venstre har nok vore sjuk, difor
enkle taggar som er skeive. Eg diggar det! Heile denne bølinga heng over den
store svarte TV-en, den store svarte flekken i stova, som eg kosar meg med
å kikke på på kveldstid, men som vel sant er ikkje gjer seg så godt ut i ei stove. 
Difor vert fokuset flytta opp, ikkje dumt!


Den andre stoveveggen har eg endeleg fått byrja på. På den eine sida har
eg faktisk hengt opp eit gammalt sjøkart av Fitjarøyane. Det går attende til
1952 og kjem frå far min. Han hadde det hengande teipa på ei treplate på ein 
vegg på mjølkerommet i nyeløa på Eskeland. Kjekt å kunne ta det med her til,
særleg også no når eg faktisk har farta littegrann rundt desse øyane. 
Øverst på bilete er det eit stort gammalt skilt. Det låg under taket i ein garasje på
garden. Oppe på sjølve Sæterbø, der det gamle huset står og løene var før,
der dreiv besteforeldrene til Sverre ei fjellstove på sekstitalet. Eg veit ikkje så
mykje om dette enda, men det tenker eg å finne ut av. Skulle gjerne ha reist 
attende i tid og teke meg ein tur innom der ja. Har funne nokre små spor
av denne drifta på stabburet der oppe, men mykje er nok fore. Om det er nokon
der ute som les dette og som har vore på denne fjellstova så ta gjerne kontakt!
Skiltet har no kome opp på veggen og peikar oppover mot den gamle
fjellstova. I tilfelle ein skulle lure. 
25-skiltet er noko eg har funne ute i rustdyngen som ligg på garden. 
Ikkje fordi eg er så glad i det talet, men det er no litt snodig. Den kjem
faktisk frå den gamle Aker Stord. Og sjølvsagt får mummi, Ragnar Hovland, loppisar,
ein hjort og ein færøysaug prege veggen. Og bonden sitt flotte Valtra-traktorbilete, 
som han skattar høgt. 


Over spisebordet, i dårleg kveldslys her dessverre, har mi fine runde samling 
fått kome opp. Den hugsar de nok frå gamlahuset. Det er noko med å velje
kva som skal få vere her og kva som skal få vere attende i gamlehuset. Det
er ikkje enkelt, men akkurat no er det her eg må bu meg inn, og så
får eg stelle og styre meir med huset der etterkvart. Høgspenning Livsfare på 
stoveveggen? Jau, kvifor ikkje? Klokka er den gamle lampen frå gamlahuset, den
som eg alltid slo hovudet borti. 


Eg fann restar av ei porselensdokke i bålrestane etter sankt hansbålet på
Kvednaneset i fjor sommar. Hovudet vart naturlegvis ein lysestake. Ein 
lampeskjerm, ribba ned og malt gul, er for tida ei lita krone, men
den skal nok kanskje i arbeid ein anna stad. 


Lysestaken i år er ny. Eller brukt. Eg fann den på ein bruktbutikk til 
ein tjuar og likte helst ikkje stilen, shabby chic men lett nedpussa kvitmaling
og raude hjarter. Så den fekk seg litt grønmaling. Kanskje ikkje adventsfarge,
men den passar godt til lilla lys og er flott og grisete i kjøkenvindauge! Sviblar
i gamle honningboksar og vaniljesukkerboks pyntar også opp.


Ikkje min galskap dette. Men her er restar frå min fine julepynt. Gamle
hekladukar som eg både har arva og kjøpt brukt og stiva
av med sukkerlake til å henge i vindaugo til jul. Den finaste julepynten.
Som låg i ei eske i kneskapet på lemen i gamlahuset. Etter at eg 
har flytta ut har ei lita mus, eller fem, funne vegen inn der og leska 
seg skikkeleg. Full fest med sukker og bomull! Eg håpar på at det har vore
litt mageknip i etterkant og at ho eller dei har angra sine synder! Eg
må rett og slett berre le for slik er det i gamle hus! Og eg er imponert over kor
mykje dei har ete! Så no må eg ut og kikke etter nye dukar att!



Til slutt eit bilete som viser til kva som kanskje er på gong. Kva ser du her?
Skrot? Ikkje eg, og ikkje bonden. Me ser potensiale! Og håpar det
vert noko kjekt på gong snart! Meir om det seinare! Ha ein god desemberstart! 

søndag, november 20, 2016

Frens Monsen


Det er Marianne frå Toten som har gitt Frensur dette namnet. 
Han er stadig med på tur, som regel min vanlege runde som han no
kan utanat. Men i dag gjekk han etter oss litt lenger innover,
fjellvant og nøgd. Litt mjauing her og der og litt venting
på han. Ut på myrar og inn i skogar og over bekkar. 


 Sprek pus! 



Frens Monsen ved Kvednatjødna. Sommarens finaste badeplass.
Og i dag har bonden endeleg vist meg den rette stien som ikkje
går langt inn i tjukke barskogen så no veit eg kor eg skal gå! 

Langtidsheva boller


Det er lenge sidan eg har skrive om boller på bloggen! Sjølv om det er noko 
eg bakar jevnleg. Det siste året har det gått mest i surdeigsboller men elles går
det i oppskrifta til Morten Schakenda frå Bakeriet i Lom. Men vips så kom eg 
over ei interessant oppskrift på langtidsheva boller. Og det måtte eg berre prøve.
Oppskrifta er sjølvsagt svensk og er frå bladet Lantliv frå bakaren Frida Svedberg. 
Eg har gjort litt forandringar i den originale oppskrifta og her kjem den! 

Startdeig:
100 g vatn
100 g kveitemjøl
1 liten bit gjær (ca 0.5x0.5cm)

Deig:
600 g kveitemjøl
250 g romstemperert mjølk
1 romstemperert egg
10 g godt salt
220 g sukker
1 ts malt kardemomme/kverna heile kardemommefrø
75 g romstemperert smør

Fyll:
romstemperert smør
valfritt sukker/kanel/kverna kardemomme/vaniljekrem/kransekakemasse

Startdeigen lagar du kvelden før. Greit å gjere ein fredag eller laurdag kveld. 
Dagen etter blandar du alle ingrediensar utanom smør. Dekk så med plast
og la stå 1 time. Elt i smøret i terningar (greit å gjere dette med kjøkenmaskin).
La så deigen stå i 1-3 timar att. Kjevle ut deigen og smør på smø og valfritt fyll.  
Lag knutar eller tradisjonelle snurrar. Legg på bakebrett og la desse 
stå å heve ein lun plass til dei er dobbelt storleik. Dette kan ta nokre timar. 
Sidan det er lite gjær tek desse bollene litt tid, men samstundes er dei meir 
snille mot magen og vert utruleg gode! Pensle med egg/mjølk om ønskjeleg.
Steik på 225 grader i rundt 10 minutt til dei er lett gyldne og avkjøl på rist. 
Attåt eit kaldt glas mjølk, nam nam nam! 


Bollene vart gule og fine av den gule eggeplomma. Dei fekk elles små svarte prikkar i 
seg grunna at eg knuste kardemommefrø i morteren. Det gir ein herleg aromatisk
smak samanlikna med den ganske så flate malt kardemommesmaken. Eg fylte
i kransekakedeig sidan eg hadde det liggande og det vart søtt og saftig og godt! 
God bollesøndag! 

torsdag, november 17, 2016

I Øyamål


Eg tek meg den fridomen til å legge ut bileta av artikkelen
i bladet Øyamål. Bladet får ein berre tak i på Stord, Fitjar og
Bømlo enten i sal hos enkelte butikkar eller frå sjuandaklassingar
som går på døra. Bur du her og kjøper bladet så støttar du opp
om nynorsken i området her! Og bur du ikkje her så får du kikke på
desse bileta gitt. Eg syns framsidebilete, som eg også har delt på
bloggen tidlegare, er utruleg flott. Kjekt å ha med gode fotografar å
gjere! Inne på kjøkenet måtte eg faktisk ta på meg eit forkle før
bilete vart teke, eg var nemleg skikkeleg skitten på kjolen etter
fotograferinga hos grisane. Hardt liv gitt! Men så såg eg no skikkeleg
husmor ut også, og det er eg jo også på eit vis. 


Døme på kva eg kan finne på i bruktverda er desse gamle
røyrstolane som eg fann på garden. Dei stammar frå den
gamle husmorskulen på Fitjar og det er jo litt stas då. Dei fekk
no berre maling på seg ein kald vårdag og to, men dei endra
jo livet sitt heilt. Og står den dag i dag som gode stolar i stova
i Sæterbøheimen. 
Det står også litt om korleis eg eigentleg havna i Fitjar. Ja, korleis
møtte eg denne bonden. Det tok jommen litt tid før eg skreiv på
bloggen at eg hadde funne meg ein mann, sjølv om det var ein 
veldig viktig ting som skjedde i livet. Det er vel noko med at ein ikkje
treng å dele alt og for mykje. Det er vel også difor det sjeldan er andre
folk med på bloggen, ein skal ikkje legge ut ukritisk om andre, verken
bilete eller tekst meiner no  eg. Ja, det var denne bonden ja. Eg kjøpte
grisar av han. Og han lærte meg å slakte dei då det var på tide. 
Men då var slett ikkje tida inne for noko anna. Men, året etter,
då spekeskinka mi var ferdig, då tok han kontakt og ville smake. 
Og resten er historie! 


Kjekt blad som du bør kjøpe om du kan! Det står fleire interessante
artiklar i det. Og eg, som de ser, har kopiert opp sidene som eg skal 
laminere. Eg er av den gamle sorten som vil ta vare på slike ting
eg er med på. Og då held det seg best inni plast. 

Dei beste julekjeksa!


Honninghjarter! Høyres det kjent ut? Jo, eg skreiv om dei i fjor!
Difor kjem ikkje oppskrifta ut i år, men eg vil rett og slett tipse
på ny om desse kjeksa. Dei er utruleg gode! Eg kjøpte faktisk store
honninghjarter med meg frå Haugesund i sommar, kanskje
den einaste staden i Noreg sel desse som sin "spesialitet". Men dei var
altså tørre og sjokoladen var eigentleg ikkje noko god. Og smaka dei
eigentleg honning? Eg kan ikkje hugse det. Men desse her smakar
både honning og krydder. Og du vel sjølv kva sjokolade du har på dei. 
Og dei er like supre i november som i desember som i alle andre
månader i året tenker eg, så kanskje vert dette ein heilårskjeks! 

Versågod, her er oppskrifta på honninghjarter! Berre prøv!



onsdag, november 16, 2016

Rocka veving med ull






Kjekt å endeleg kunne ta fram rockeringen att. Den store treningsrockeringen
som eg kjøpte, ja, ikkje for å trene, men for å veve! Og ein del restegarn frå korga
fekk også kome til nytte. Har brukt litt tid på denne her, har ikkje vevd kvar dag
men litt innimellom. Det seier seg sjølv at denne kan ein ikkje putte i veska og
ta fram på ein båt- eller ferjetur nei. 
Fleire trådar vart knytta enn førre vev eg hadde på bloggen her. Og innerst
starta eg med enkel ulltråd. Det danna seg eit fint hjarte innerst faktisk. 


Rein og fin vev med antydning til stramming innerst. 


Golvprosjekt. Eg er nødt til å sitje på golvet når eg gjer dette. Og
lage passelege buntar av garn. I starten var det enkel tråd, så gjekk
eg over til dobbeltråd. 


Volia! Eg seier meg ferdig. Det var ikkje til å unngå at det stramma
seg innover, eg har ikkje stramma til sjølv, men jommen må eg vere
påpasseleg med å ikkje ha tråden rundt for stramt. For då skjer det 
automatiske. Har også prøvd å dra det litt ut, difor vert dei innerste 
sirklane ikkje sirklar men får litt stjernekantar. 


Så var det å feste trådane. Har ikkje gått rundt med saks og gjort fine 
endar enda, det får vente. Teppet vart tjukt og mjukt og varmt. 
Litt usikker på kvar eg skal ha det men først fekk det
teste ut godstolen i stova, som pusen fann med ein gong. 
Gøy å prøve ut, men trur nok det vert vanleg veving på meg
etterkvart! Då har ein nok litt meir kontroll.


lørdag, november 12, 2016

Interiørutfordringar

Kan eg kalle det ei lita interiørkrise? Eller det er vel kanskje ikkje så
krise, men jommen er det ei utfordring. Sjå for deg meg, i mitt gamlahus
på Eskeland. Pussar opp rom for rom, maler mørk panel, maler tak og golv,
ordnar og fiksar. Mykje var att men det gjorde ingenting. For eg hadde fått min
stil i huset og trivst med å bu i eit gammalt, flott hus. Og så flyttar eg ut her,
til Sæterbø. Nytt hus, veldig greit. MEN. Ein real nedtur for den gamlehusglade
meg. Her var det belegg på golvet i stove og på kjøken og i gongen. Tapet som har sett sine
betre dagar både her og der. Huff. Eg starta med å gå laus på kjøkenet, og det
har blitt betydeleg betre. Det er jo eit viktig rom. Soverommet vårt fekk også
farge og vart stæsja opp litt. Huset fekk ny farge utanpå (frå lys beigebrun til raudt). 
Og i stova var planen vår å legge golv og sette opp panel no i haust. Men
alt går ikkje alltid etter planen, så det må me utsette. Så då gjekk eg laus på
nødløysinga. Male rett på tapeten i stova. Gullfarga og nedrive tapet er ikkje noko
for meg. Og eg bur her no gitt. Ingen nedvask og grunning her i garden, billeg maling
er det også, her går eg rett på vegg for vegg. Ingen hastverk, men godt med kvar
vegg som er ferdig. Og sååå skal eg få hengt opp litt meir på veggen her. Kvit
bakgrunn er rolegare for bilete og slikt.
Men, det SKAL på plass
golv og panel etterkvart! Basta! 
Jommen er det styr med nye hus også!



Huff!! 

Stripene i tapeten viser i gjennom, men men. Det er betre
enn gull! Og to strøk får halde.


Eg måtte berre rive ned meir tapet for å jevne det ut.
Det vart ikkje fint i hjørne gitt. Godt det er midlertidig!



Det lysna i alle fall! Fyrste strøk på denne veggen.
Blir godt å bli ferdig!

Velkomen til verda min kjære mozzarella!




Visste du at ein (relativt) enkelt kan lage sin heilt eigen mozzarella? 
Kanskje ikkje det ein finn på heilt spontant då, ein må nok førebu seg litt
og må sjølvsagt ha ei interesse og smak for denne gode osten! Det har eg,
eg er ein mozzarellaelskar! Ein kan lage ost med kjøpemjølk men eg trur den
vert best med fersk mjølk. Og kor i all verda har eg lært dette? Jau, på det
store internettet! Fyrst og fremst har eg lest blogginnlegget til 
Matvrakbloggen og så har eg sett nokre filmar på Youtube. 


Her kjem oppskrifta. Gjer alt klart før du set i gong med prosessen. 

4 liter mjølk, gjerne fersk kumjølk
1 1/2 ts sitronsyre
1/3 ts osteløype (kjøpte eg HER)
godt salt
sukkertermometer
holsleiv/fiskeause
sileklede/osteklede
tomme syltetøyglas
eingongshandskar

Eg prøvde meg på 3 liter mjølk i dag og minska då på dei andre ingrediensane. 
Sitronsyre vert rørt inn i 5 ss kaldt vatn i ein kopp. Osteløype vert blanda med 5 ss
vatn i ein anna kopp. Hell mjølk og sitronsyreblanding i ei stor kasserolle. Varm opp til 37/38 grader.
Ha så i osteløypeblandinga, rør godt. Varm opp til 40 grader og set på lok. Eg tok panna vekk
frå plata. Vent så 5-10 minutt før du sjekkar mjølka. Den skal skilje seg og bli til ostemasse og myse. 


Her trur eg det kan variere litt. Min masse vart varmare enn 40 grader såg eg og vart ganske
så fast og fin. Men den kan også vere ei småklumpete masse. 


Ostedama i arbeid, bonden fekk leike fotograf ein liten augneblink. Han sto
nysgjerrig og såg på då eg ausa opp ost og myse over i eit sileklede. Innimellom salta
eg laga med ost i sileklede slik at ostemassen vart salta. Det vart nokre
liter med myse som eg helte over på to syltetøyglas og eit noregsglas og sette til avkjøling.
Eg passa på å presse ut ein del av væska frå osten. 


Så til neste del. Ei ny rein panne fylte eg med kaldt vatn. Eg varma vatnet opp og 
skrudde av då temperaturen var komen rett over 60 grader. Den skal ligge ein stad mellom 50-70 
grader for at osten skal "smelte" og kan formast. Eg delte ostemassen i to og tok ein del 
oppi om gongen. Osten låg oppi vatnet i om lag to minutt før eg fiska den opp med ei
holsleiv. Då var osten seig og formeleg. Då sette eg i gong å dra den ut og 
samtidig forme den inn som ein ball. Handskar måtte eg ha då dette er varmt. 


Ost nummer ein er klar! Rund og fin osteball. 
Eg gjentok det same med resten av osten og temperaturen
heldt seg stabilt i panna heldigvis. 


To steike flotte ostar vart det! På til saman 3 liter fersk mjølk fekk eg 
362 gram mozzarella. Eller Fitjar Vriost som eg og bonden vart einige om
å kalle den! Totalt tok det rett over halvtimen men då var alt gjort klart på førehand. 
125 g av importert mozzarella kostar frå 20 - 40 kr på butikken, avhengig av kvalitet. 
Ikkje dumt å lage seg denne sjølv, litt arbeid og godt resultat vert det! 


Eg hadde så ostane oppi kvar sitt glas med myse og der kan dei ligge nokre
dagar tenker eg. Men det vert nok min spesialitet; italiensk pizza med
Fitjar Vriost og heimalaga god tomatsaus til laurdagskos i kveld! Eg gler meg! 

tirsdag, november 08, 2016

Mådagsputling og førjulspyssel





Det er tida til å vere inne. Eg prøver å komme meg ut rett etter middag
slik at eg får litt lys på turen med Buster. Og vips så har eg visst heile
kvelden framfor meg. Det er godt. Eg likar godt ettermiddagar med kaffikopp
og noko attåt. Altså radio på og eit blad eller kanskje noko putling. Svenskane
har ordet pyssel, det likar eg godt. Då kallar eg det putling, det å putle på med
noko er å halde på med noko smått, ein hobby eller noko av eitt eller anna slag. 
Så i går vart det putling, krutsterk kaffi med kumjølk i vinterleg mummikopp,
Salongen på P2 og kos. 

I helga hadde eg plukka med meg ein del rekved i form av greiner langs
med vatnet på Rullestad. Der er det alltid mykje fint treverk syns eg. Og så
er det då kva eg skal finne på med det. Denne gongen vart det to julestjerner. 
Eg bestemte meg for mål og saga opp like lengder til ei stor og ei lita stjerne. 
Så tok eg ein liten klatt lim frå limpistol og festa tre greiner til trekant før
eg tvinna hamptråd rundt for godt feste også. Og så var det berre å feste trekantane
på kvarandre. 


Lysslynger med LED-lys som går på batteri får ein til ein billeg penge rundt om no. 
Eg surra ei slynge rundt og vips hadde eg mi heilt eiga julestjerne!


Frå no av vert det nok mørkare bilete på bloggen, slik er det i mørketida. 
Men akkurat her passar det godt. Svart ute og lyst i vindauget!
Ut og plukk deg nokre greiner, det treng ikkje å vere rekved men rett frå
treet går no også bra. Og sett i gong du også! 





søndag, november 06, 2016

Verdas enklaste kjeks!


Er det ikkje tid for julekjeks snart? Vel, det kan no berre vere ei
unnskyldning for å bake. Eg bakar kjeks året rundt! Men det er 
vel litt meir lov på denne tida. Desse kjeksa her er ei svensk oppskrift
og som de veit syns eg godt om kva svenskane finn på. Dei heiter
"syltgrottor" og er akkurat det, grotter fylt med godt syltetøy. 
Dei er kjempeenkle å lage og heilt vannvittig gode attåt kaffikoppen.

SYLTGROTTOR
200g romstemperert smør
5 dl sikta kveitemjøl
1 dl sukker
1 klype salt
Syltetøy

Kjør smør og sukker kvitt. Ha i mjøl og salt og bland til ein jevn deig. 
La gjerne deigen stå kaldt ei lita stund slik at det er lettare å arbeide med den.
Set ovnen på 200 grader. Del opp i bitar og rull til små ballar. Eg laga to brett
på denne oppskrifta men du bestemmer sjølv kor store kjeks du vil lage. Legg
ballane på eit brett og lag ei litta grop med fingeren i kvar. Fyll så med valt syltetøy.
Eg hadde eitt brett med frøfritt bringebærsyltetøy og eitt brett med eplegele. Begge 
to vart geleaktige i konsistensen og knallgode! Steik kjeksa i ovnen i 10-15 min til dei
vert lett gyldne. Nam! 

Prosjekt: MJØLK


Ferskmjølk er noko eg ikkje har vore så vant med. Me dreiv ikkje med
mjølk på garden heime og handla mjølka i kartongar. Det same har eg gjort
sidan sjølv om eg har til tider smakt ferskmjølk. I løpet av året har lysta vakse
i meg til å få tak i ferskmjølk og å prøve ut forskjellig med den. Sverre spøker 
med at no burde me få tak i ei ku til meg som eg kan mjølke to gonger til dagen
sjølv, slik at eg kan halde i gong alle desse prosjekta mine gitt. Jau, kanskje
me får oss ei ku? Angusane gir i alle fall ikkje mykje mjølk og det skal godt
gjerast å byrje å mjølke på dei ute no. 


Fyrste prosjekt var kefirmjølk. Ein må ha kefirkorn til dette og eg har som skrive før
fått tak i mine i Italia, men ein kan få tak i dei på nett eller via venner/kjende også.
Eg skilte av nokre av mine til å ha til mjølk og måtte fyrst venne dei til
mjølk nokre rundar. Fyrste kefiren smaka ikkje noko godt. Men andre skikkelege
forsøket vart bra. Eg hadde om lag ei spiseskei korn til  rett over ei liter mjølk. 
Om lag etter eit døger byrja det å skilje seg og då blanda eg saman, silte
vekk korna og så var det å setje kefiren kaldt. Kefir i vaflar vart nydeleg! 


Kefiren kan også silast av slik at det vert ferskost og myse. Dette tek om lag eit døger.
Ferskosten kan ein blande med litt salt og det ein vil av urter, krydder eller anna. Ein kan
også rulle det til små ballar og ha dei i olje til dømes, det har eg ikkje prøvd enda. 
Eg prøvde meg også på å lage mozzarella av ferskost men det gjekk dessverre ikkje. 
Kanskje eg gjorde noko feil, men mest sannsynleg må eg ha løype for å skilje ut
ostemassen skikkeleg. 


Surdeigsbrød med ferskost og epleskiver er supert til kveldsmat og nistemat! 


Og så mysen då. Den er super til å berre drikke, ha i smoothies om ein driv med
det, ha i bakverk og spesielt surdeigsbrød. Men eg ville prøve meg på prim. 
Eg koka inn om lag 2 liter myse i nokre timar til den nesten var heilt tørr. 
Tilsette så 1 dl fløyte og 1 ss sukker. Lot det koke godt inn. 


Massen vart krema og seig og lukta heilt nydeleg. Eg venta på at fargen skulle bli mørkare så
eg lot den nok stå litt for lenge i panna. Så den vart veldig seig i konsistensen. Og kva
hadde eg laga då? Fløytemysost!! 


Framleis mjuk når den var varm. Ein må røre kontinuerlig i ostemassen, også
etter den er teke av plata. 


Litt overraska og nysgjerrig sette eg den til kjøling. Og tok den ut
nokre timar etterpå. Eg må tilstå at eg ikkje er så veldig glad i brunost 
eller anna brune ostar. Det er ikkje noko eg tek på brødskiva. Men denne
osten her, den var rett og slett heilt fantastisk! Noko av det beste eg har
laga på kjøkenet trur eg. Smaken er syrleg (etter å ha laga kefir og ikkje berre
skilt mjølka med løype), karamellaktig og ein anelse salt. 
No håpar eg berre at eg får til det same ein gong til. Og mjølkeprosjektet
er definitivt ikkje over!