mandag, september 26, 2011

Færøyane; bok; haustlesning

Bilete (bokcover) henta frå: http://www.abcnyheter.no/kultur/litteratur/050530/littklikk-«buzz-aldrin-hvor-ble-det-av-deg-i-alt-mylderet»
Etter mi forelsking av dei Færøyske øyer fekk eg tips av fleire om å lese boka "Buzz Aldrin, hvor ble det av deg i alt mylderet?" av Johan Harstad. Det rare men fine var at dette tipset fekk eg for fleire år sidan, av min fine ven JM, og eg hadde då starta på boka men så lagt ho i frå meg. Den har stått i bokhylla, faktisk i gamlehuset på Eskeland i tre år, og for kort tid henta eg med meg den og fleire bøker til Bergen. Og så kom Færøyane, og så kom boktips, så tok eg ho opp og vart fascinert med ein gong. Det å ha vore på Færøyane og derfrå kunne sjå tydeleg for seg skildringane av naturen og av Tòrshavn og Klaksvik og fjella og vegane.
Eg har mine favorittar blant Noreg sine flotte forfattarar, men var ikkje klar over at Harstad skulle måtte konkurrere med både Grytten, Espedal og Hovland. Han skriv så vakkert av og til at eseløyrene må ned og eg kan kikke tilbake og smile på ny. Og det er egentleg sjeldan eg tek steget og trekk ned eseløyrene. La meg berre få dele noko av det fine, enkle men fine;

"Hjernen er en pussig innretning. Et bibliotek med en rotete bibliotekar. Og i etasjene under, i kjelleren, alltid dette magasinet, fylt til taket av bøker og tidsskrifter, avhandlinger og papirer som nesten aldri blir etterspurt. Jeg sto på badet og pusset tennene (også dette en av kjedsomhetens helbredende foretagender) da jeg plutselig fikk en tannpusstanke." s. 241

"Selma og Òli kom inn igjen, satte frem  kaffe på glassbordet mellom sofaene. Men vi ville ikke ha kaffe. Verken jeg eller Sofus. Vi hadde andre planer. Og jeg så smilene i ansiktene deres da Sofus sa at vi skulle ut og prøve bilen, foreldrenes munner som heiste seg opp og ble smil man kunne henge på veggen, se på." s. 310

Boka handlar om Mattias frå Stavanger som mister alt. Spørsmålet er om han hadde alt. Han mista kjærast over fleire år og jobben som gartnar. Han vert med som innleigd "lydmann" til ein konsert i Torshavn. Og så havnar han utpå utan at me får vite korleis/kvifor. Vert teken hand om av ein mann ved namn Havstein som har ein bustad (Fabrikken) for ettervern av psykiatriske pasientar, i den vesle byen Gjogv. Mattias vil vere nr 2, vil vere anonym, ser gleda i det enkle, samtidig vandrar langt inn i seg sjølv - som å forsvinne. Og det høyres kanskje fælt ut, men det nye livet hans høyres fint ut, tragisk, men fint. Noko å lengte etter når dagane er harde innimellom, og då tenker eg ikkje på stress på jobb eller kjærleikssorg eller anna forbigåande.
Boka er tjukk og god. Har teke meg fleire veker på som sengelesing. Og eg har heile vegen kvidd meg til den vert ferdig. Sjølv om eg har hauger av bøker eg har lyst til å lese i haust. Til den som vil bli inspirert.



Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar

Kjekt om du legg frå deg nokre ord!