onsdag, juni 10, 2015

Ein griseekskursjon



Etter griseprosjektet i fjor har eg verkeleg lagt min elsk på grisar. Dei er 
heilt nydelege dyr med mykje personlegheit. Og då eg fekk ein muligheit
for å kikke innom Sæterbø gard, der eg henta meg grisar i fjor, så hoppa
eg i bilen. Eg visste at eg kom til å forelske meg i nokre grisar då, det var no
ikkje vanskeleg. Sjå berre på denne vesle krabaten her. Spesielt er eg nok
svak for grisar med farge/flekkar på seg og kunne gjerne tatt med meg heim
alle i hop. Bonden driv med avl sjølv og avlar fram Edelgris som er ei blanding
av tre rasar; norsk landsvin, norsk yorkshire og duroc.
Her i fjøset er det mykje lyd og leik og moro for grisane.



Ei purke som straks er fødeklar. Svær mage. 


Den største purka av dei alle, stort som eit hus og rart å vere i nærleiken av.
 Og med små grisungar i magen. Litt småskeptisk til mitt besøk inne i garden men
eg fekk no klø ho litt på ryggen for det. Om eg ikkje hadde slakta grisane mine i fjor
så kunne dei faktisk vorte så store etterkvart. Det er rart å tenke på det. 


Bonden peika ut den grisen til høgre for meg, den har blå auge. Det dukkar opp av 
og til hos rasen og er utruleg spesielt. Denne hadde faktisk eitt blått og eitt brunt auge. 
Nysgjerrige grisar dette her. 
Elles har eg fundert litt på å kanskje prøve ut ei anna griserase etterkvart. Kanskje ullgris (Mangalitza) kan vere noko? Det er ein gammal ungarsk rase som fint kan gå ute året rundt.
 Og namnet tilseierat den har godt med pels, men det vert nok ikkje mjuke strikkegensrar av
den, men pelsen vernar godt mot vèr og vind.  

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar

Kjekt om du legg frå deg nokre ord!