onsdag, juli 08, 2015

Velkomen inn i surdeigshimmelen


I følge bloggen her, som kan fungere som ei dagbok for meg av og til, så prøvde eg meg 
på surdeig sist i 2010. Eg hadde kjøpt meg Morten Schakenda si beste bakebok og hadde fulgt 
oppskrifta slavisk. Og med ein gong eg fekk til surdeigen så prøvde eg meg på nokre brød. 

Dei vart sjåande slik ut:


Altså, ganske så flotte brød, snitta fint og greier, men smaken var intens sur
og dei vart ganske kompakte. Så det freista ikkje til å prøve på ny og deigen
døydde vel etterkvart. Eg har sidan det visst om at surdeig er noko spennande, om
ein får det til, men at det vil kreve ein del. Og har haldt med vekke. Til Marianne frå
Toten havna på kjøret i vinter. Ho har sendt meg bilete av det eine flottare brødet etter
det andre og eg har heile tida avstått frå å prøve sjølv, då eg veit eg fort vert verkeleg gira
i prosjekt og det vil ta all mi tid. 


Men så stelte Marianne fram ein bra surdeig av økologisk kveite, som er meir
vanskeleg å få til enn ein surdeig av rug. Og ho fekk tørka den, pakka den ned
og sendte den i posten, med nøyaktige instruksjonar. Og då, til tross oppussingsplanar
og ei rastlaus sjel etter ferietur, så sette eg i gong med gjenopplivinga. 


Og den putra og kosa seg den deigen. Den likte mjølet eg ga den og kjærleiken den fekk.
Nemleg, surdeig kan gjerne omtalast som eit kjæledyr. Og det er den no for meg.
Sært, men sant. Den krev ein del stell for å trivast. 


Surdeig er jo egentleg berre mjøl og vatn. Og når ein set ein deig i gong så
kjem det fram mjølkesyrebakteriar og gjær, som fins naturleg frå kornet sitt skal.
Det er difor viktig å bruke økologisk mjøl til laging og stell av deigen også. Vanleg mjøl
kan vere både kjemisk behandla og varmebehandla for å sikre at den held lengre og difor
vert det kanskje ingen naturlege bakteriar att. 


Etter å ha vekka opp deigen og stelt den ei lita veke så var den klar til å
prøve sin fyrste Eskelandsbaking. To brød vart laga, eit med emmer/kveite/rista valnøtter
og eit med kveite/rista solsikkefrø. Deigane måtte heve og brettast og heve og brettast i mange
timar, men alt i alt tok det berre ein dag.


To kvilande deigar på bakeklede. Det beste er å gi dei kviletid i nokre korger 
eller nokre fancy hevekorger (også kalla banneton). Det må eg nok skaffe meg no.
Det gir dei fine former men også mønster om ein vil. 


Den mest luksuriøse kveldsmaten som fins! Nysteikt brød med sprø og seig skorpe, lukta som vandrar huset rundt, gult smør som smeltar ned i brødskiva, ei intens lukke som spreier seg i kroppen,
kanskje også fordi kokken Andreas Viestad har likt bilete av brødet på instagram (små instagramgleder, eg vart visst bitt av basillen eg også). Og eit gjærfritt brød i magen, snill med
magen og ei god natts søvn etterpå.

Velkomen til surdeigshimmelen!



4 kommentarer:

  1. Til lykke med flott resultat! Her i huset blir ungdommene misfornøyde dersom det "bare" er vanlig heimbakt brød å få, og ditto fornøyde når surdeigsbrødet står på bordet. Nei takk til krampehevede butikkbrød og ja takk til langsom mat! Hilsen Margrethe

    SvarSlett
  2. Takk for det! veldig kjekt! Og ungdomen set nok pris på det etterkvart skal du sjå! Og heilt enig, brød proppa av gluten slik at dei kan heve seg i kun 20 minutt (gjennomsnittshevetid for ein del brød faktisk) freistar ikkje! :-)

    SvarSlett
  3. Jeg er så glad for at jeg klarte å få deg gira på surdeigsbakinga igjen ha ha! Skikkelig herlig brød med snurr på! Nå er jeg spent på hva du kommer til å bake videre og om det dukker opp noen bra oppskrifter som jeg kan henge meg på:).

    SvarSlett
  4. Haha...eg må berre bli ferdig med alle andre prosjekt først ;-)

    SvarSlett

Kjekt om du legg frå deg nokre ord!