søndag, september 25, 2016

Kjære grisar


Eit auga som opnar seg, eit auga som ser. Eit auga som lukker seg
og ein stor kropp som kviler, heilt nær deg. 


Ein snute som ser så rar ut, ein snute som er den finaste reiskapen,
som luktar på lang lang avstand og grev djupt mellom jord og steinar.
Ein rein muskel, eit lite kunstverk. 


Etter fyrste runde med slakt ville dei vere nær meg. Særleg godgrisen, men
også etterkvart ein etter ein. Nokre fine stunder har det vore. Som regel
var dei i full fart grisane, og fulle av fant, men nokre gongar ville dei berre
kvile. Og gjerne i nærleiken av meg. Og eg fekk klø og kose og sjå at dei
glip med augo og sovna.


Det er framleis mange som aldri har sett ein gris og i alle fall
ikkje kost med ein gris. Grisar er i sitt beste element ute, då dei kan
bruke alt av muskulatur, sansane sine, vere nysgjerrige, springe rundt.
Eg er så glad for at eg har fått oppleve det ein gong til. Å ha grisar ute, 
få den gode kontakten med dei, utforske lydane deira og la dei få
utforske meg, tulle og tøyse og leike og kose. Gode dyr, på nivå
med hunden sjølv.


Ein av sine siste måltid med banan og plommer. For no har dei reist
vidare. Til å bli det grisar skal bli, til å bli mat. "Ein skal ikkje knytte seg
slik til dyr som skal etast" heiter det. Men jo, det kan ein. Livet er godt og 
livet er hardt. Ein må få satse litt. Så mange fine stunder med kanskje
den finaste dyrerasen som finst. Så kjem det nokre tårer då dei skal reise.
Men så kjem det attende, det fine, i form av god mat. Glade dyr er 
godt og saftig kjøt. Og enda betre når ein har vore glad i dyra. For me skal
ikkje berre alltid ete plastpakka kjøt og ikkje kjenne på kor det kjem frå.
Dette er også å vere i kontakt med livet. 



Godgrisen, eg kjem til å sakne deg. At du lagar godlyden når
eg kjem, at du spring etter meg på jordet. At du klatrar opp på
ryggen min når eg set meg på huk. At du prøver å knaske i deg 
håret mitt. Og slappgrisen, eg kjemt til å sakne kvilane våre. At eg
får massere deg bak øyro, til du sovnar. At du pustar og slappar heilt
av. Og minigrisen. Eg kjem til å sakne den rare munnen din. Som 
berre elskar bananer. Og det kjappe blikket ditt, og at du vart litt
og litt meir glad i bittelitt kløing på ryggen. 
Og kjære grisar, utegrisar. Me snakkast igjen til neste år. 
Då er de nye grisar med nye ansikt og nye personlegdommar. 
Og artige fakter. Me sjåast då!

video



4 kommentarer:

  1. Jeg beundrer at du klarer å se slik på det å sende griser til slakt. Jeg ville aldri klart å ha gris og så spise den etterpå, men jeg er altfor sentimental og fortrenger hvor pølsene og kjøttkakene kommer fra... Heldige griser som får ha et slikt liv som hos dere!

    SvarSlett
    Svar
    1. Det er vel akkurat det. At me ikkje alltid vil vite kor maten vår kjem frå, eller fortrenger det som du seier. Alle kan ikkje ha grisar ute, men det er mykje ein kan ta ei tankerekkje over uansett :-)

      Slett
  2. Så fint, så viktig, så riktig. Det er så flott med mennesker som har og viser så stor respekt overfor maten vi spiser. Kanskje en (vel, to) av de fineste setningene jeg har lest på lenge: "Så kjem det nokre tårer då dei skal reise. Men så kjem det attende, det fine, i form av god mat." For det har vært individer, dette kjøttet vi eter. Ribba som er alt for billig til jul. Kotelettene vi bare rasker med fra butikken for en kjapp, enkel middag. Dyret fortjener mer respekt enn som så. Takk for at du deler.

    SvarSlett
    Svar
    1. Tusen takk for så fin tilbakemelding Rita! kjekt å lese!

      Slett

Kjekt om du legg frå deg nokre ord!