torsdag, oktober 13, 2016

Så var han der då


Då var han verkeleg her. Hausten. Eg har snakka om han, skrive om han,
sett på han, lenge. Og han er jo så fin, særleg i år, så varm og lun, så frisk 
og god, så gyllen og vakker. Og plutseleg fer blada. På eit blunk. Då hausten
går frå å vere fin og skjønn til kald og sur. Det vert ofte slik. I år får me
prise oss lukkelege for finvêret me har hatt, og som kanskje varer enda lenger. 
Tenk, rislande lauv på vestlandet, tenk det! 


Ei kveldsstund på Eskeland, på haugane, sjå austover. 


Bakkane er framleis grøne og saugene nyt godt av det. 
Og eika serverer meg nøtter i år. Men blada held seg grøne førebels.


På denne tida passar taket på løene inn i årstida. 



Mot kveld. No kan eg sjå gjennom greinene. Sjå månen sige opp. Skumringa
senke seg og Eskeland bade i hausten. 


Ha nokre fine haustdagar vidare. 

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar

Kjekt om du legg frå deg nokre ord!