søndag, januar 22, 2017

Æra vera spisebordet


Det var ein gong eit par. Som flytta saman. Med kvar sine ting og kvar sine hus. 
Eg har arva eit nydeleg spisebord som står i gamlahuset. Og der skal det stå.
Bonden hadde eit slitt teakbord med stygge flekkar. Som eg malte. Som ei
midlertidig løysing. Tidleg snakka me om å lage eit nytt bord saman. 
Og har diskutert mange ulike måtar å lage det på. I haust var siste idè klar. 
Eg fekk nemleg nokre eikebord i fjor vår som låg i gamleløa på Eskeland. Det var
planen å bruke dei til kjøkenøya her, men dei var for harde. Eikeborda stammar
mulegvis frå eit tre som sto på tunet ved gamlahuset før. Det er stas om det
stemmer! I tilfelle har far felt treet og teke det på saga på Litlabø,
hos bestefar eller onkelen til Sverre. Jau, så lita er verda!



Understellsdiskusjon. Ein tur på garden der det ligg ein del ting og tang 
(til både glede og irritasjon ;-) ) ga ein dag idèen om å lage understellet
av dette: gammal fjøsinnredning frå då det var mjølkekyr i gamlefloren her. 


Eikeborda vart vaska, pussa, lakka, pussa og lakka att. Eg hadde vel
 eit naivt håp om at me vart ferdige før jul men det kan eg no berre le
av no! Tidlegare har eg lysna treeverk ein del når eg har laga ting. Men denne
gongen ville eg ha fram liv og litt mørke i treet. For stova her er ganske så lys.


Blank lakk og den spesielle eikefargen. Her har det vore ein kvist. Nydeleg med eit
hol i bordet syns eg. 


Ein fridag der bonden kunne ordne understellet. Det var hans oppgåve. 
Beina måtte kappast og det måtte festast underlagt til kvar fot slik at ikkje 
røyra set merke i golvet. 


Bordbeina vart stabiliserte med to røyr som står i mellom diagonalt. 


Og eg fekk endeleg prøve meg på å sveise også! Eg har ofte ei
naiv tru på at eg skal klare mykje så eg var nesten klar for å prøve
å sveise direkte på bordet eg. Men eg fekk heldigvis noko anna å trene
meg på. Eg er visst ganske så redd for både sveiseglimt og sveiseglør.
Og ein ser jo faktisk ingenting i gjennom maska før ein byrjar å sveise, 
det er veldig forvirrande! Men eg fekk til ei fin linje til slutt og bonden 
var nøgd med meg. Godt me kan lære kvarandre ting og tang!


Traktoren er evig følgesvenn på garden. Understellet vart litt tungt og 
traktoren frakta det til huset. Bonden sveisa på to plater som me kan skru
eikeborda på.


Eit slikt bord veg ganske mykje og tynne møbelknottar var ikkje nok
meinte eg. Eg fann gode ullsolar på nærbutikken "Filialen" her og
klyppa ut passelege bitar som eg festa til bordbeina med dobbeltsidig tape. 


Genialt! 


Eikeborda var eigentleg vridde fleire av dei, etter mange år
på lagring i gamleløa. Så dei måtte festast med skrustikke og skrus fast.
Det endte med at understellet, som fyrst var beint og fint, vart litt ustabilt. 
Då måtte det justerast litt under to bein og så vart det beint og flott. 
Og bordplata ganske så flat og fin.
Og mørk og livleg. 



Understellet .





Så litt av fjøs, litt av Sæterbø, litt av Eskeland, litt av Litlabø, litt
av gamleløa og litt av gamlefloren, alt samla i eitt bord. 
Det vart ganske breitt, men det var understellet som avgjorde det. 
Samtidig så er bordet på Eskeland ganske smalt og det gjer at det
vert trangt når ein et middag på det. Her er det i alle fall plass til 
maten ja! Og eg gler meg til å kanskje ta med symaskinen ned her, jommen
er det plass til å sy! 
Og der var historia om det nyaste prosjektet til husbonden og husmusa over. 

3 kommentarer:

  1. SÅ stort og deilig og unikt bord! Og lærerikt og spennende
    Og miljøgreit! Veldig bra prosjekt, jeg bøyer meg i støvet!
    PS, måtte gjemme karamellene, Rune ble alldeles hekta og spiste 4 på rappen, haha, de er kjempegode, så jeg forstår gam godt

    Klem fra meg

    SvarSlett
    Svar
    1. Jepp, det vart stort og flott! Og ingen har likt bord som oss nei! Og veldig kjekt å lage noko i lag, som begge har vore med i heile prosessen på, samt at faktisk begge våre fedre har vore del av den tidlegare prosessen med fjøsinnredning og med eikeborda. Det er fint det!

      Slett
  2. Jeg digger dette bordet. Skulle det finnes et makent må det være i et parallelt univers der vi alle har en dobbeltgjenger.

    SvarSlett

Kjekt om du legg frå deg nokre ord!